Requiem voor de grutto

Lang, heel lang geleden, woonde in mijn dorp een fijnbesnaarde ziel: Rinke Tolman, schrijver, veldbioloog, maar bovenal romanticus. Rinke had voor alle dieren een zwak, maar de 'prinselijken' grutto deed zijn hart pas écht volstromen. Nu, een kleine eeuw later, zijn de weilanden waar hij doolde oorverdovend stil. Ontzield, nu alle leven is verdwenen. Vorig jaar nog plantte ik als nestbeschermer een laatste stok, een uitroepteken in het landschap als waarschuwing voor het onvermijdelijke. Tolman draait zich om in zijn graf als hij wist dat de vogel die hij zijn liefde verklaarde, ons weldra zélf zal ontvallen. Daarom het laatste woord aan hem. Een liefdesbrief en in memoriam inéén: "Ziet: hij

Recent
Archief